آموزشی

فرض تعهدی

فرض تعهدی که در متون حسابداری با عنوان مبنای تعهدی به کار میرو، حاکی از این است که باید درآمدها به محض تحصیل و هزینه ها به محض تحمیل، شناسایی و در دفتر روزنامه رسمی ثبت گردد. این امر بدون توجه به دریافت یا پرداخت وجه نقد مربوطه است. در مبنای تعهدی درآمدها صرف نظر از اینکه در سود یا زیان باشد در زمانی که به صورت قطعی مشخص شود، ثبت میشود. بنابراین زمان وصول وجه در این روش مورد توجه قرار نمیگیرد. اگر درآمدی تحقق داشته باشد ولی دریافت نشده باشد، باید یه عنوان حساب های دریافتی در صورت های مالی گزارش شود. به همین ترتیب اگر یک هزینه ایجاد ولی پرداخت نشده باشد، باید به عنوان بدهی ثبت شود. این مبنا بر تطابق دقیق درآمدها و هزینه ها تاکید دارد. زیرا با انجام این کار میتوان میزان کل سود و زیان مریوط به یک معامله را در گزارش یک دوره مالی مشاهده کرد.
در مقابل مبنای نقدی قرار دارد که بر اساس دریافت و پرداخت وجه نقد استوار است. در این روش، زمانی که وجه نقد دریافت شده باشد و از ناحیه صاحبان شرکت یا وام دهندگان نباشد درآمد به شمار می آید. همچنین پرداخت نقدی در صورتی که از ناحیه صاحبان شرکت یا وام نباشد، به عنوان هزینه شناسایی و ثبت میشود.

برای روش شدن موضوع به این مثال توجه کنید:
فرض کنید شرکت A در تاریخ 20 اسفند سال 1401 محصول کارخانه را به شرکتB به ارزش 2.000.000.000 ریال فروخته باشد و در تاریخ 20 اردیبهشت سال 1402 مبلغ آن را دریافت کرده باشد. طبق مبنای تعهدی شرکت A باید در تاریخ 20 اسفند 1401 زمانی که قرارداد را قطعی کرده است میزان درآمد را شناسایی کند و در دفتر روزنامه شرکت ثبت کند. نمیتواند در تاریخ 20 اردیبهشت سال 1402 زمانی که مبلغ را دریافت کرد، میزان درآمد را شناسایی کند. زیرا قبلآ این میزان درآمد را در تاریخ 20 اسفند1401 شناسایی کرده بود.
در مقابل شرکت B باید در تاریخ 20 اسفند 1401 زمانی که قرارداد را نهایی کرد میزان هزینه را شناسایی و ثبت کند. نمیتواند بر مبنای تعهدی، زمانی که مبلغ را پرداخت کرد هزینه را شناسایی کند. زیرا قبلا این هزینه شناسایی شده است.

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *