آموزشی

اصول حسابداری ، اصل بهای تمام شده

بهای تمام شده یکی از شاخص¬های سنجش عملکرد شرکت می باشد که با محاسبه این عدد مدیران برنامه ¬ریزی بهتری برای هزینه ¬های تولید یا دستمزد خواهند داشت. شیوه ¬های تولید و تصمیمات سرمایه‌گذاران به‌وسیله تجزیه‌وتحلیل گزارش بهای تمام شده مشخص می¬شود.
کلیه مبادلات طبق این اصل در تاریخ وقوع به عنوان بهای تمام شده در دفاتر ثبت می‌شوند. منظور از بهای تمام شده، ارزش مبادله نقدی دارایی در تاریخ تحصیل آن است. طبق این اصول حسابداری، بدهی‌ها هم معادل وجه نقد جاری مبادله، مورد اندازه‌گیری قرار گرفته و ثبت می‌شوند. اگر دارایی واحد تجاری از طریق مبادلات غیر پولی تحصیل شود، ارزش متعارف آن برابر است با ارزش متعارف دارایی مشابه در بازار در زمان انتقال مالکیت. درواقع برای ثبت در دفتر، بهای تمام شده تاریخی در ترازنامه ثبت می‌شود نه ارزش روز آن دارایی.
فروشنده ¬های عمده، شرکت¬های ارائه‌دهنده خدمات، شرکت¬های بیمه، تولیدکنندگان و فروشندگان تولیدات همگی ناگزیر از محاسبه بهای تمام شده هستند.

بهای تمام شده کالای فروش رفته جمع تمام هزینه مستقیم حقوق و دستمزد نیروی کار، مزایای پرداختی و مواد مصرفی با هزینه¬ های مستقیم و سربار تولید کالای فروش رفته است. به عبارتی دیگر تمام هزینه -ای است که شرکت برای تولید یا ارائه یک خدمت فروخته شده صرف کرده است. در سازمان¬های خرده‌فروش و عمده‌فروش، بهای کالای خریداری شده از تولیدکننده است. هزینه¬ های اداری و توزیع و فروش جزو بهای تمام شده کالای فروش رفته نیستند.
به طور کلی در این اصل ارزش دارایی در طول سالیان متوالی مورد توجه واقع نمی‌شود. همچنین توجهی به ارزش پول در گذر زمان نخواهد شد. با این حال اصل بهای تمام شده، واقعی و قابل اتکاست و قابلیت ردیابی دارد. از طرف دیگر نشان‌دهنده ارزش متعارف دارایی در زمان تحصیل است.

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *